TÜRKİYE SENDİKAL HAREKETİNİN VİCDANI: MÜNİR CEYLAN
Bazı isimler vardır; sadece bir dönemin değil, bir duruşun adı olur. Zaman geçer, şartlar değişir ama onların temsil ettiği değerler eskimez. Çünkü onlar koltuklarda değil, insanların yüreğinde yer edinir. İşte Münir Ceylan, tam da böyle bir isimdir.
Türkiye’de sendikal mücadelenin en çetin, en sert rüzgârlarının estiği yıllarda, henüz genç yaşta Petrol-İş Sendikası Genel Başkanlığı’na oturduğunda aslında bir makam devralmadı; bir halkın yükünü sırtladı. O, kravatlı bir yönetici değil; nasırlı ellerin, yorgun yüzlerin, susturulmuş seslerin tercümanıydı. İşçinin hakkı söz konusu olduğunda geri adım atmayı bilmeyen, “tuttuğunu koparan” bir iradenin adıdır Münir Ceylan.
Ama onu asıl büyüten şey sadece sendikal başarıları değildir…
Bu ülkenin karanlık günlerinde, kardeş kanının toprağa karıştığı o acı yıllarda birçok kişi susmayı seçerken o konuştu. Çünkü biliyordu ki susmak bazen taraf olmaktır. Ve o, her zaman barışın tarafında durdu. Barışı savunmak, o günlerin Türkiye’sinde sadece bir fikir değil, bir bedeldi. Münir Ceylan o bedeli ödemekten geri durmadı.
Yaptığı açıklamalar, savaştan beslenen düzeni rahatsız etti. Susturulmak istendi. Tutuklandı, cezaevine konuldu. Ama hesap edemedikleri bir şey vardı: Emekçinin vefası…
Türkiye’nin dört bir yanından işçiler, umutlarını omuzlarına alıp cezaevi yollarına düştü. Çünkü o yalnızca bir sendikacı değildi; onların sesi, vicdanı ve onuruydu. Onu yalnız bırakmak, kendilerini yalnız bırakmak demekti.
Cezaevinde bile mücadeleye başka bir anlam kattı. Türk futbolunun efsane isimlerinden Tanju Çolak ile aynı kaderi paylaşırken duvarların arasına sıkışmayan bir dostluk kurdu. Çünkü bazı insanlar en dar alanlarda bile insan kalabilmenin yolunu bulur.
Ve sonra…
Cezaevinden çıktığında ne öfkeye teslim oldu ne de umudunu yitirdi. Aksine barışa olan inancını büyüttü. Türkiye’de bir ilki gerçekleştirerek “barış zinciri”ni örgütledi. Binlerce insanı aynı umut halkasında buluşturdu. Çünkü o biliyordu: Barış, dileklerle değil, iradeyle kurulur.
Sonrasında gözlerden uzak bir hayatı seçti. Ama bu, geri çekilmek değildi. Memleketi Batman’da nerede bir hak ihlali varsa, nerede bir işçi direnişi yükseliyorsa, nerede bir adalet arayışı varsa Münir Ceylan yine en öndeydi. Bir lider gibi değil, bir nefer gibi; bir isim gibi değil, bir vicdan gibi.
Onu tanıyanlar bilir… O sadece bir sendikacı değildi. Derin bir insan sevgisi taşıyan, yurtseverliği sloganlarda değil yaşamında gösteren, gerektiğinde bedel ödeyen bir devrimciydi. Belki bugün ekranlarda yok, manşetlerde adı geçmiyor. Ama bazı hayatlar görünmez olmaz; kök salar.
Münir Ceylan, bu ülkenin emek ve barış tarihine düşülmüş en onurlu notlardan biridir.
Çünkü bazı insanlar konuşmalarıyla değil, susturulmak istendikleri halde susmamalarıyla hatırlanır.
Ve bazı isimler vardır…
Onlar unutulmaz.
Sağlıkla, sevgiyle ve saygıyla, sevgili Münir Başkanım…